Die Kläävbotz

Die Kläävbotz

Et jitt Besök, dä kumme deit
un wann hä setz drop nit mih jeit
un met dir anstüss: „Sehr zum Wohl!“
un klääve bliev op singem Stohl.

Do kann mer maache, wat mer well,
hä setz op singem Plaatz janz stell
weil för in et nix Schön’res jitt,
och wann mer selvs et Ääpche kritt.

Do kanns do jähne, schlofe, küme,
iggele un och jet rüme,
dä Avwasch maache, hektisch krose.
Die Kläävbotz deit dodrop jet blose.

Un schött sich noch e Jläsche en
un säht: „Wie schön, dat mer uns sinn!
He künnt ich iwich setze blieve!“
Un lööt sich nit e bessje drieve.

Jeiht selvs mer in de Lappekess,
die Kläävbotz noch am klääve es
„Jangk rauhich för, ich kumm jlich noh!“