Üvver dä Doosch

Kütt mer als Quösje op de Welt,
es hä dä Eeschte, dä sich meld:
Ne jroße Schrei un alles bröllt.
Dä Klein hät Doosch.
Dann weed jestellt.

Als Mann mer döckes dann drop waad,
dat mer weed noch ens anjelaht.
Doch miestens muss mer sich benemme
un höösch dat Jläsche selver stemme.

Dä Minsch, dat Dier, dä janze Bösch
deit drinke, weil söns wör’n se drösch.
Et wöödt nit mangs kei‘ Koosch, kei‘ Woosch

ohne in, Jevatter Doosch,
dä eine liet selvs haddste Stöcke
ohn‘ Möh, selvs ohne Zäng jot schlicke:
Wann sich vereine Doosch un Schleß
kütt bal ehr Kind zor Welt: Dä Dreß.

Un deit mer sich me’m Doosch verston,
es fründschafflich im zojedon:
Dann moß mer sech Jesellschaff söke,
die hä deit jään un off besöke.
Vun wiggem mer in kumme süht
un jubeleet: Dä Doosch, hä kütt!

Un wann mer en der Weetschaff steiht
un wad drop, dat hä widder jeiht,
kütt vür, dat mallich bliev noch ston.
Dä Doosch hät noch kein Loß zo jon.
Un off dat Engk wor unjewess,
weil hä zo lang jeblevve es.

Su es die janze Levvenszick
hä treu un stell an uns’rer Sick.
Un jeiht eesch fott un lööt uns ston,
wann mer die Auge zo jedon
un dräume drop vun iwijer Rauh.

Doch bovve anjelangk, do ston Schabau
un Wing un Bier. Un en der Medden hä ald litt,
säht: Su schnell wees do mich nit quitt!